Wie zijn de Doopsgezinden?

Doopsgezinden erkennen geen kerkelijk gezag dat hen voorschrijft hoe te geloven; onze enige geschreven autoriteit is de bijbel. De uitleg gebeurt door de gemeenschap van gelovigen. Door de nadruk op een praktische toepassing van de bijbel hebben doopsgezinde geloofsgemeenschappen door de eeuwen heen een identiteit ontwikkeld die hen onderscheidt van andere denominaties.

We dopen geen kinderen. Alleen diegenen die oud genoeg zijn om zelf te beslissen dat de weg van Jezus ook hun weg is worden gedoopt. Voorafgaande aan de doop stelt degene die toetreedt tot de geloofsgemeenschap haar of zijn doopbelijdenis op. Deze belijdenis is te beschouwen als een committment waarmee de dopeling zijn betrokkenheid aangeeft bij de levenspraktijk van Jezus en de gemeenschap van broeders en zusters waar zij of hij in wil toetreden. De doop markeert het begin van die keuze. Het geeft als symbool het innerlijk proces van verandering en groei weer.

Jezus leerde dat mensen niet alleen hun vrienden en buren moeten bijstaan, maar ook hun vijanden. Wij proberen mensen en volken te helpen een vreedzame oplossing te vinden bij conflicten. De meeste Doopsgezinden kiezen voor vrede zonder geweld dus met middelen die met vrede overeenstemmen.

Wij zijn tegen het afleggen van de eed en het gebruik van onoprecht, onbeheerst of destructief taalgebruik. Wij geloven in de kracht van de onopgesmukte waarheid. Wij geloven dat mensen bewaarders zouden moeten zijn van Gods aarde. Ons geloof brengt met zich mee verspilling en oppotten voor eigen gebruik te vermijden ten gunste van het delen met anderen.

Onze gemeenten zijn autonoom. We hebben echter een samenwerkingsverband met onze buurgemeenten. Ook zijn we verbonden op nationaal en internationaal niveau om verschillende diensten aan de samenleving op elkaar af te stemmen. Ook stemmen we in wereldverband op elkaar af om nieuwe wegen te zoeken ten behoeve van de vitaliteit van onze geloofsgemeenschappen.

De kerk is een volk, geen instituut of een gebouw. We willen dat onze betrokkenheid duidelijk is aan de wereld door ons dagelijks leven.

Onze geschiedenis gaat terug op de anabaptistische beweging. Dit is een beweging die aan het eind van de middeleeuwen tegelijkertijd op verschillende plekken naar boven kwam. Deze beweging relativeerde de uiterlijkheden van het christendom als kerk, stelde persoonlijk geloof en levenspraktijk boven een formele leer en legde de nadruk op de vrije wil en de eigen verantwoordelijkheid. Dit in tegenstelling tot de overheidskerken van die tijd. Hun geweldloosheid en hun weigerig overheidsgezag te aanvaarden over hun geloof werd beschouwd als verzet tegen de maatschappelijke orde. Tengevolge daarvan werden Doopsgezinden door zowel de heersende katholieke als protestante kerken vervolgd.

Doopsgezinden worden ook wel Mennonieten genoemd naar Menno Simons, een Nederlander die zich al vroeg bij de beweging aansloot. Hij is belangrijk zowel als theoloog en organisator. Hij reisde heen en weer tussen de verschillende ondergrondse gemeentes, voortdurend op zijn hoede voor de overheid. Hij hield de communicatie tussen de gemeenten gaande en inspireerde de Doopsgezinden vol te houden om met elkaar gemeente te zijn slechts op basis van het eenvoudig navolgen van de weg van Jezus. Ook in de volgende eeuwen zijn Doopsgezinden vervolgd. Dit dwong Doopsgezinden hen geregeld zich elders te vestigen. Vanuit Oost -Europa emigreerden uiteindelijk de meeste Doopsgezinden naar Noord en Zuid Amerika. Maar tot op de dag van vandaag zijn er nog altijd Doopsgezinden in Nederland, Zwitserland, Noord Frankrijk, Duitsland, Polen en Rusland.

Dankzij de nadruk op dienst en vredesgetuigenis hebben Doopsgezinden scholen en ziekenhuizen gebouwd, doen ze aan ontwikkelingswerk op agrarische gebieden en aan gemeenschapsopbouw in armoedegebieden in de wereld. Als gevolg daarvan is de doopsgezinde wereldgemeenschap vandaag de dag een veelkleurig geheel van rassen en culturen.

Wilt u meer lezen over de Doopsgezinde identiteit? Volg dan deze links:

Menno Simons
Doopsgezinde Gemeente Koog en Zaandijk en Westzaan